Press "Enter" to skip to content

Arbër AHMETAJ: Puthje në qiell

Erdhi edhe udhëtari i fundit. Një grua e gjatë. E hijshme. Përgjithësisht nuk kam fat me ata që ulen afër meje. Ose janë burra, e kryesisht me BMI mbi njëzetë e pesë, ose gra me fëmijë të vegjël. Kësaj here jo. Zonjusha e gjatë, me shenja, por mjaft me mirësjellje, më kërkoi ta lejoja të ulej në vendin e saj pranë dritares së avionit në radhën shtatë.
– Avec plaisir madame.
Ia mora pallton dhe e vendosa në sirtarin sipër ndenjëseve. E ndihmova të gjente rripin e sigurimit, që kishte përfunduar në sediljen time dhe, pasi zumë vend të dy, erdhi stjuardesa që të sigurohej në ishim lidhur. N’a këqyri mes këmbëve dhe u largua me një buzëqeshje plastike, që ia kishin bërë dhuratë në ndonjë seminar për mënyrat e sjelljes me pasagjerët. Fluturimi ynë me “Easyjet”, numër R0407, nga Tirana për Romë, filloi. Zonja rehatoi gjunjët, sipër tyre çantën, u dha një të fërkuar flokëve, që lëshoi aromën e një parfumi të mirë, dhe hodhi shikimin jashtë. Ja kështu do shkonte udhëtimi im. Ajo do të tregohej mospërfillëse ndaj fqinjit të saj në sediljen 7D. Nuk m’u bë aq vonë. Në fund të fundit, mendova, pas një ore e gjysmë do isha në krahët e gruas që doja, e cila më priste në Fiumiçino. Siç dukej, edhe fqinja ime me këmbë të gjata e parfum të mirë po udhëtonte drejt krahëve të një burri. Prania ime i dukej gati e panevojshme.
Filluan fjalët e mërzitshme të komandantes së kabinës, e cila na mësoi si duhej të vepronim në rast rreziku.
– Braktisni bagazhet në rast se duhet të lini avionin! Vendosni jelekun e sigurisë!
Kam udhëtuar qindra herë me avion dhe pres me gëzim çastin kur do të më duhet ta përdor jelekun e sigurisë. Do të jetë hera e fundit që udhëtoj. Vdekjen në ujë e mirëpres me kënaqësi të veçantë. Nejse.
Pak përpara se të shkëputeshim nga toka, stjuardesa i tha gruas së vendit 7E ta vendoste çantën në tokë, pranë këmbëve. Ia tha në frëngjisht, anglisht dhe italisht. Fqinja ime nuk e dha veten. Nuk fliste asnjërën prej gjuhëve.
– Vendose çantën në dysheme, para këmbëve të tua!
Kjo ishte mrekullia. Ajo fliste shqip. E vendosi çantën sipas rregullit dhe atë çast u shkëputëm nga toka. Po. Është mrekulli të flasësh gjuhën tënde, sidomos kur fluturon nga Tirana. Ka shumë udhëtarë që flasin veç shqip. Sa bukur. Me tinguj të ndryshëm. Kur je larg e lart në qiell i njeh deri edhe fshatrat e gjuhës. Njerëzit janë si zogjtë, flasin gjuhën e katundit.
– Unë ju njoh! Ju pashë dje në mëngjes në një emision televiziv. Apo gabohem?
Zot i madh, mendova, sa njeri me fat jam. I dhurova një shikim nga ata që të djegin, nga ata që të ulen në retinë si zog që cicërin. Ajo e pranoi uljen e shikimit tim, por e kujdesshme ktheu kryet nga dritarja e vogël. Retë rozë përthyen dritën në fytyrën e saj. Pas pak u kthye nga unë:
– Më quajnë Ada! Më vjen keq, por s’kam lexuar asnjë libër tuajin! Ndjehem e turpëruar! – tha dhe një ndjesi faji, përzier me një skuqje të lehtë, i përshkoi fytyrën e ëmbël.
– S’ka gjë! Për dy orë do kesh rast të lexosh vetë autorin. Librat më vonë!
Ajo qeshi, duke zbuluar kurorën e bardhë e të rregullt të dhëmbëve. Ajo e qeshur më hyri brenda shpirtit në një mënyrë të çuditshme, sa zhurma e motorëve filloi t’i ngjasonte rrjedhës së një përroi malor. Në qiell u shfaq gjelbërimi i pyjeve dhe zogj me lule në sqep. Pasagjerët e avionit u shndërruan në pemë, shelgje, pisha, bredha. Dyshemeja, ku lëviznin stjuardesat, ishte një lëndinë buzë ujërave. Ajo zgjati duart, ma mori pëllëmbën mes tyre dhe mbështeti kryet mbi supin tim. Pikërisht atë çast dëshirova që Roma të zhvendosej larg, diku në jug të Argjentinës, që udhëtimi ynë mes qiejve të gjelbër, shëtitja jonë nëpër pyje buzë ujërave të mos ndalte aq shpejt. Nuk e di nëse vërtet i shkëmbyem dy-tri fjalë, nga ato që ngrohin, lëngështojnë, që bëjnë dy trupa njerëzorë të marrin veç një formë, por si ëndërr kujtoj kur Ada më puthi. Në faqe, apo në buzë? Në atë avull që na mbështillte s’po shquaja asgjë. Më duket se i thashë që puthja e saj më ngriti shumë lart, më afroi me trupa qiellorë e se na kishte dhënë të dyve shkëlqimin e tyre!
– Dhjetë mijë metra mbi detin Adriatik! – njoftoi komandanti i fluturimit.
– Jemi më lart se dhjetë mijë metra mbi det, ndoshta pak më lart, të paktën një puthje më lart!
Ulja në Romë qe e butë, thua na e kishin shtruar pistën me trëndafila. U ndamë. Edhe kontrolli ndante. “Europien citizens”, “All others”! Në tokë është e caktuar linja, prejardhja. Kufiri. Gruaja që kisha puthur ishte “gjithë tjerët”! Sido që të ishte, ndarja qe e sigurt. Po puthjen a e kishim të përbashkët? Policët e kufijve nuk bëjnë pyetje sentimentale, për fat. Ada do merrte një avion tjetër për Gjenevë. Qe në fluturim transit.
Dola në hapësirën ku më priste e dashura. Më përqafoi. E shtrëngova në gji.
– Dukesh shumë i bukur, shpirt! – më tha.
– A e di pse?
– Ti je i bukur gjithmonë, shpirt!
– Jo, prit, shpirt! A do të ta tregoj pse dukem i bukur?
– Sepse të ka marrë malli për mua! – nguli këmbë ajo.
I tregova se m’u duk se kisha puthur një grua në qiell! I tregova se sa magjike kishte qenë ajo puthje, sa emocione të bukura më kishte ngjallur. I kërkova të mos më gjykonte. Iu luta të ma falte!
– Po sikur të puth unë një burrë, a do ma falësh? – më pyeti kur ishim në taksi.
Ndjeva një pickim të largët në shpirt. Një shkarkim të shurdhët rrufeje. E po bluaja me shpejtësi atomike gjithë emocionet, gjithë dramën e vrasjeve për mungesë besnikërie. Mbështeta kryet në supin e saj. E putha në faqe, pastaj në buzë.
– M’u kthe e bukur shpirt! Nëse… do doje të ktheheshe!
Atë mbrëmje në Romë luftuam; i humbëm dhe fituam të gjitha betejat.

Të tjera nga ky autor:

Comments are closed.