Press "Enter" to skip to content

Albana M. LIFSCHIN: Duart

Elena e puthi papritur në faqe, tek pinin kafe në “Starbucks”, e i tha që të mos ia vinte re se atë ditë ndjehej e dobët. Pastaj u ngrit e doli jashtë nga kafeneja, duke marrë me vete romuzet e tij.
– Në momente dobësie je më tërheqëse, sepse je lehtësisht më e pushtueshme…
Ishte një ditë e ngrohtë, e pazakontë për kohën. Në këtë qytet, zakonisht, nëntori vjen bashkë me dëborën e parë, por atë vit temperaturat kishin ngecur te 20 gradë, a thua se vera nuk donte t’i dorëzohej vjeshtës. Moti kishte humbur sensin e vet dhe njerëzit ishin çoroditur. Në rrugë shihje të veshur me xhaketa, pardesy dhe me mëngë të shkurtra.
Elena qe zgjuar e dobët atë mëngjes. Shumë e dobët. Kishte një ndjesi të qare të pakuptimtë. Asgjë s’kishte ndodhur për ta çuar në atë gjendje. Asgjë e jashtëzakonshme, të paktën. U ngrit nga shtrati, futi këmbët në pantofla dhe hyri në banjë. Bëri një dush të gjatë e të ngrohtë, por ndjesia e të qarit nuk iu nda. Në pasqyrë shihte shëmbëllimin e një gruaje me një fytyrë borë të bardhë, rrethuar me flokë krela-krela, por pothuaj pa gjak e me një vështrim të trishtuar. Iu bë se pa dikë tjetër e jo veten. Kontrolloi postën elektronike. Ndjeu një nevojë të papritur të fliste me dikë. Gjeti vetëm ”xhank”. Shoqja e saj, Mari-Ana, që e kish zakon t’i linte çdo mëngjes nga një mesazh, “që ta shoqëronte me kafen”, kishte dy ditë që s’qe ndjerë. Elena zgjati dorën tek telefoni, por ndërroi mendje. Kishte të ngjarë që duke folur me të t’i shpërthente të qarët e nuk do të dinte të jepte shpjegime përse. Ishte mësuar t’i thoshte vetes: mos u dorëzo! Si je tani, s’je pastaj. Vuri re që në internet kishte dalë Viola. Qe një vajzë nja dhjetë vjet më e vogël se Elena, që e kishte njohur kohët e fundit. I kishin pëlqyer shkrimet e saj. Kishte arritur të lexonte të brendshmen e kësaj vajze dhe gjente diçka të përbashkët me veten. Hyri në “chat” pa menduar gjatë. Elena për Violën ishte një grua e fortë, nje “role-model”. Por, ky mëngjes qe ndryshe. Elena as që donte të dinte për imazhin e saj publik.
Elena: Mirëmëngjes.
Vjola: Mirëmëngjes, kam kohë që s’ju kam parë… si jeni?
Elena: Jo mirë. Në fakt, sot ndihem keq. Nuk di ç’kam, po dashkam të qaj.
Viola: Edhe mua më ndodh ndonjëherë. Mblidhen-mblidhen e pastaj… Ndoshta është deficit shpirtëror.
Elena: Deficit shpirtëror?
Viola: Më pritni një minutë sa të përcjell vajzën, domethënë sa ta nxjerr tek dera. Mos ikni.
Elena s’mund të priste. Ishte bërë gati për punë e nëse nuk do të ngrihej atëherë nga kompjuteri, nuk do ta kapte dot autobusin e linjës. Hodhi fjalët e fundit në ekran:
“Jam në të ikur. Pafshim”.
U ngrit dhe rrëmbeu çantën, e bindur se po e linte vajzën e re në shok. Në mbrëmje, kur të kthehej nga puna, me siguri do të gjente mesazh prej saj.
Në zyrë, Haroldi, bosi i saj, e priti me një buzëqeshje të vakët. Pastaj i vuri përpara një vandak me dosje klientësh.
– Këto hidhi në kalendar, kurse këto të tjerat…
Kishte tre vjet që punonte për të e Elenës i dukej gjithnjë si student kolegji, nga ata të shekullit të XIX. Vishte pantallona me suspenders dhe flokët i ndante me një vizë perfekte anash, që i kujtonte filmat me Redfordin.
Pa e kuptuar e gjeti veten futur brenda një kubiku me dosje. Nga zyra matanë vinte zëri i bosit, që i shpjegonte në telefon procedurën e dokumenteve dikujt.
“Sot është e premte dhe si gjithmonë bosi im do të vrapojë për të mbërritur në shtëpi më herët se ditët e tjera. Gjithnjë e njëjta gjë. Kurse unë nuk di ç’të bëj me të premten time” .
– Të lutem, a mund t’i bësh telefon këtij klienti? Qe planifikuar për të ardhur sot në drekë, por ende s’po duket. Unë s’kam ndërmend të rri pas katër e gjysmës sot.
Elena u përmend. Ai e vuri re ‘zgjimin’ e saj dhe pyeti:
– A je mirë?
– Ah, po! – u përgjigj dhe uli qepallat, për të mbuluar të vërtetën, por ky veprim s’e ndihmoi. Ndjeu t’i njomeshin qerpikët.
– Elena?! – Haroldi qe përkulur mbi tavolinën e saj. Ajo vuri re një fytyrë njerëzore, të butë, tepër të butë, si fytyrë fëmije. Diçka iu këput në shpirt. “Boshllëk shpirtëror”, e kishte quajtur Viola. Mos ishte pikërisht kështu?
– Ke nevojë të ikësh në shtëpi më herët?
– Në shtëpi? Ajo përsëriti pyetjen. Fjala shtëpi qe pikërisht fjala e fundit që i duhej atë moment. “Shtëpi… Oh, jo, veç në shtëpi, jo!”, klithi zëri i saj i brendshëm.
– S’ka asnjë problem. Edhe unë vetë do të iki herët sot. Më duhet të gatuaj, pasi kemi ftuar për darkë një çift, komshinjtë tanë, që do lëvizin në një qytet tjetër. Kemi bërë një farë darke lamtumire për ta, diçka e tillë. Ai fliste si për t’i dhënë kohë Elenës të merrte veten.
– Ah, po, po, – ia bëri ajo, pa i ngritur sytë.
Ndihej pa dyshim e lodhur, e dobët. Duhet të jetë prishur balanca e kripërave minerale në organizëm. Kështu kishte dëgjuar të thuhej për gjendje të tilla. Ç’janë këto marrëzira minerale, pa kuptim. Ndoshta qe tjetër balancë ajo nga e cila vuante Elena. Një balancë e ngrirë, përjetësisht e palëvizshme. Qe një cikël rutinë i përditshëm, që të merrte mendtë. Çdo orë qe e programuar, minutat po ashtu. Ditët ngjanin si dy pika uji me njëra-tjetrën, torturuese. Zgjimi, vajtja në punë, kthimi nga puna, gjumi, zgjimi. E gjithë jeta e saj sikur qe stampuar e me koshiencë vazhdonte po ashtu. E kishte humbur forcën e shkëputjes; kjo e fundit gati qe shndërruar në një koncept të frikshëm. Ç’duhet të ndjejnë vallë kuajt, kur vërtiten në lëmë tërë ditën e gjatë të verës? Po i merreshin mendtë.
Ndjeu nevojë të mbështetej. Nën qepallat e saj të lodhura, feksi imazhi i dy duarve të plota, të bardha burri, ku mund të lëshonte kokën duke ndjerë rreth qafës magjinë e harruar të atyre duarve.

(Nga libri “Magjia e një zëri”, GlobusR)

Të tjera nga ky autor:

Be First to Comment

    Komento

    error: Content is protected !!