Press "Enter" to skip to content

Dhimitër DRUGA: Rrëfenja e qershisë

Ishim mirë atje lart, varur në degë. Nëna jonë, një qershi e bukur mbi të tjerat, kish një këmbë. Në të gjithë pemishten drurët kishin veç nga një këmbë. Nuk ka qenie më të forta se pemët; stuhia nuk i rrëzon dot. Gjërat më të mira kanë vetëm një këmbë!
Unë i ngjaja nënës, isha më e bukura e motrave, e para që u poqa, e madhe, topolake dhe plot tul.
Kaq mirë ishim, po ç’e do!
E mbaj mend atë ditë kur po afroheshin qeniet me dy këmbë. Mbanin shporta në duar e shkallë në krahë. Deri atëherë i kisha parë nga larg, dukeshin të brishta mbi ato këmbë të holla; me siguri rrëzoheshin lehtë.
Por, tani dukeshin ndryshe; afrim kërcënues; alarm gjethesh fëshfëritëse.
Ata afroheshin, kurse nëna nuk largohej dot me këmbën e saj të vetme. Kur u ngjitën deri lart, tek na kapnin me dorë, kuptova se këmba e vetme nuk ishte gjë e mirë. Me dy të tilla mund t’ju kishim ikur njerëzve. U binda se brishtësia e njerëzve nuk ishte ashtu si dukej…
Kaq e patëm, na këputën pa shpirt deri tek e fundit.
Udhëtova me motrat ngjeshur në një kosh të madh, në kurrizin e një gjëje me katër këmbë. Gjëja me dy këmbë i vinte mbas.
Dykëmbëshi fliste: ush, ush, dhe pas shumë usheve arritëm diku ku kishte plot si ai; të tjerë që na shihnin me pëlqim: “Sa të mëdhaja e të bukura këto qershi, marshalla!”
Nuk dukej aq keq, fundja unë isha më e bukura dhe dikush më quajti “qershia mbi tortë”!
Po kjo torta ç’ishte? Gjë e mirë, me siguri, derisa do më vinin mbi të?
“Një kile, të lutem!”
“Dy mua, për liko…”
“Luan, mua pesë kile për reçel.”
Më morën. Udhëtimi i dytë zgjati pak dhe përfundova nën një rrebesh. Sa qejf; i ngjante shiut!
Pastaj, burri që më mori, me mua në dorë doli nga një derë në një vend të lartë. Përtej gishtave pashë tokën poshtë e pastaj qiellin për herë të fundit.
Mbytur dëgjoja që burri i shpjegonte dy dykëmbëshave të vegjël që e pasuan diçka me “presion i vogël… presion i madh… Mato”.
Po ky Matoja!?
Përfundova në një zgavër të errët, me ca dhëmbë që më shqyen lëkurën e bukur e të kuqe; më hoqën tulin plot lëng dhe mbeta bërthamë rrumbullake. Pastaj diçka më shtyu aq fort sa që fluturova diku lart e pastaj poshtë, poshtë. Sa frikë!
Mbeta një bërthamë e vogël, e shëmtuar, vetëm mes barit.
“E di si i bën patatet kjo tokë!? E vendosa! Do ta mbjell.”.
Këto ishin fjalët e fundit që dëgjova nga një zë ndryshe; më të butë.
Sa qëndrova atje poshtë?! Isht errët dhe kisha frikë. Isha në gjumë, apo po më ndodhte diçka e keqe?
Kur u përmenda isha tjetër gjë. Bërthama e vogël kishte mbetur poshtë e isha transformuar në një filiz të brishtë, mbi një këmbë të vogël e me ca gjethe, të vockëla edhe ato. Mrekulli!
Kur isha kokërr dhe i shihja gjërat nga lart, isha e madhe dhe e bukur si nëna.
Tani filiz i vogël e i brishtë kuptova se njerëzit qëndronin më lart se unë.
Duhej të mësohesha, por prapë ishte bukur.
Më rrethonin fije të gjelbra bari dhe ca pemë të vogla, shumë më të vogla se nëna ime, që, siç mësova më vonë, quheshin patate,.
Duhej ta kaloja lartësinë e tyre, si bijë e një druri të madh që isha! Kur u rrita gjer në lartësinë e barit, një ditë erdhi një dykëmbësh, u përkul mbi mua dhe gëzoi duke më parë.
“Paska mbirë një qershi! U bëra me qershi; qershia ime!”
Ishte zëri i asaj që kisha dëgjuar para gjumit të madh, ajo e patateve. Dukej e befasuar, por edhe shumë e kënaqur.
Si kokërr kisha qenë e nënës sime, si filiz i takoja gruas së patateve. Pra, ajo duhet të ishte nëna ime e re!? Sa shumë po ndryshonin gjërat!
Gruaja e rrethoi tokën e saj me gardh për të mbrojtur patatet dhe ngaqë unë isha qershia e saj, gardhi do të më mbronte edhe mua.
Po rritesha edhe pa qenë patate. Meqë ra fjala, ato patatet më dukeshin shumë të fshehta: mbi tokë shfaqeshin si pemë, megjithëse pemëxhuxhe kishin kurorë gjethesh, por asnjë frut. Frutat i fshehnin nën tokë. Sa hileqare!
Nejse! Nuk e kisha me to, sepse unë haja inat me lartësinë e pjeshkës fqinje, që nuk më kishte shumë qejf; i dukesha e vogël, e parëndësishme.
“Dale pa më sheh, do të të lë në hije, i kam ngjarë nënës, do të jem e madhe si ajo.”.
Më pas njoha edhe fqinjët matanë gardhit. Kishte mollë, qershi si unë, rrush dhe fiq. Një ditë, një qenie tjetër, më e vogël se gomari, por gjithmonë me katër këmbë, ngriti njërën prej tyre dhe më qulli me një lëng të ngrohtë…
Deri atëherë ai nuk ma varte fare, zgjidhte pjeshkën! U ndjeva krenare, tani isha rritur dhe kuptoja edhe ngjyrat që ndërroja kohë pas kohe. E bardha vinte me lulet, e kuqja me kokrrat, pastaj e gjelbra, e verdha dhe pas saj mbetesha ca kohë lakuriq, pa gjë nëpër degë. Njëlloj si atëherë kur më zhveshën për herë të parë e mbeta bërthamë.
Më shumë më pëlqente kur zbardhesha nga lulet: vinin bletët më vizitonin dhe fërgëlloja në çdo lule nga një gudulisje molisëse. Sa qejf!
Mbi ne ishte një gjë e madhe me shumë dritare e ballkone, që na zinte diellin në mëngjes. Atje lart dilte në ballkon njeriu që më kishte fluturuar drejt e këtu me atë “presionin e madh”. I mbaja mend ato fjalë.
Dukej sikur do vazhdonte kështu, por gjërat asnjëherë nuk qëndrojnë në vend.
Një ditë erdhën njerëz me ca gjëra në dorë. Gruaja e patateve bërtiste dhe njerëzit me vegla bërtisnin edhe më shumë kur shkatërruan gardhin.
“Shteti, po prish bahçet e paligjshme, ky është territor publik.”.
Matanë gardhit, tek bahçja tjetër sharruan mollën, qershinë, rrushin dhe fikun. U rrëzuan të gjithë me zhurmë dhe ngritën pluhur, por zhurmën më të madhe e bëri fiku.
Më dridheshin gjethet nga frika; po afroheshin tek unë. U tremba; nuk e kisha parë ndonjëherë, cili prej tyre të ishte ky shteti?
Mos ky me një vegël të gjatë me dhëmbë? Sa të frikshëm, më keq se dhëmbët që më hëngrën tulin. Apo ky tjetri me atë gjënë me bisht druri dhe metal në fund, që e vërviste në çdo fjalë?
“Shteti po vjen, mjaft më pa shtet!”.
Po unë ç’i kisha bërë shtetit?
Sëpata u ngrit me një hark të gjerë…
“Ah, që nuk kam dy këmbë! Njerëzit thonë “trim me fletë”. Unë fletë apo gjethe kam, por si ta bëj trimërinë me ato? Kaq ishte?”.
Tani që po ju tregoj këtë nuk jam më qershi; dykëmbëshi që më mori, më bëri violinë. Por kjo është histori tjetër.

Similar Posts:

Be First to Comment