Press "Enter" to skip to content

Janis Ricos: Epitaf

Çohu i ëmbli im, u vonuam; dielli po ngrihet lart; eja,
dhe ushqimi yt, i ngratë, do jetë ftohur në pjatë.

Këmisha bojëqiell e punës varur mbi derë,
trupin tënd mermerskalitur do presë.

Do presë uji i ftohtë, gojën tënde të njomë,
do presë dhomëza lyer me gëlqere
frymën tënde.

Do presë macja jonë, të lozë në këmbët e tua,
dielli durimtar, të shkëlqejë ngadalë syve të tu.

Do presë rruga jonë, hapin tënd kumbues,
grilat gjysmë të hapura bilbil-cicërimën tënde.

Dhe shokët, i miri im, kur vinin mbrëmjeve,
dhe flisnin e flisnin, derisa nga vetë fjalët e tyre përflakeshin.

Dhe sillnin dritën në shtëpi e krejt gjithësinë,
do të presin të gdhiheni tok, biri im.

Dhe unë përkulur do pres ditë e natë,
derisa e mira vdekje, pranë teje të më sjellë.

 

Përktheu nga greqishtja: Eleana Zhako

Be First to Comment

    Leave a Reply