Press "Enter" to skip to content

Albana Lifschin: Dashuria erdhi në shi

 

-Dashuria është nga ndjenjat më të bukura që përjeton njeriu. Mund të ndodhë të biesh në dashuri edhe disa herë në jetë, sepse jeta është e gjatë, por gjithmonë njëra mbetet e prangosur thellë në gjoksin tënd, – tha ajo dhe filloi rrëfimin e saj:
“…Atëherë isha vajzë e re, ja kështu, mosha jote. Lufta kishte pesë a gjashtë vjet që kishte mbaruar. Erdhi puna të shkoja me shërbime në ato fshatra të Vlorës ku më parë i kisha shkelur si partizane, por këtë rradhë pa pushkë në krahë. Flokët i kisha lënë të më rriteshin. I bëja gërsheta e sido që përpiqesha t’i hidhja prapa mbi shpatulla më binin përsëri përpara, mbi gjoks. Pas çlirimit nuk doja ta fshihja më gjoksin apo ta shtypja, siç bënim në mal. Shkoja nga fshati në fshat për të mbajtur mbledhje me gratë për familjen e përgjegjësitë e gruas së re, pas çlirimit. Njëherë më zuri shiu buzë xhadesë, duke pritur më kot të dukej ndonjë makinë që shkonte në qytet. Shiu më hyri në mish e zura të dridhesha. Kur së fundi, një kamion ushtarak u duk te kthesa e rrugës. Shoferi më bëri shenjë në drejtim të karrocerisë. Dukej se kabina ishte e zënë. Shkova pas makinës dhe zgjata duart. I mbërtheva në karroceri dhe i dhashë trupit përpara lart. Por duart më rrëshqitën poshtë. U mata edhe një herë. Këtë radhë një palë duar të forta burri më ngritën peshë. Dy sy të zinj vështronin sytë e mi. Ai vështrim më goditi mu në zemër. Kaq e pate, i thashë vetes. Kisha jetuar si çapkëne deri atë ditë. Si djalë kisha dalë malit e si djalë shkoja fshat më fshat, por erdhi ky moment që më kujtoi se edhe unë kisha një zemër vajze në kraharor.
Shiu binte vu. Ne u mbështetëm pas kabinës dhe ai më mbuloi me mushamanë e tij. Ishte ushtarak.
“Qenke bërë ujë!”, më tha.
“Eh!”, bëra unë. As nuk i ikja, as nuk i afrohesha. Thashë se po më pushonte zemra. Rrija e strukur pranë tij. Të dy gërshetat i mbaja përpara mbi gjoks, sikur kisha frikë se mos çikja atë. E pate, Liri! – i thashë vetes. Ike, mbarove!
Tërë rrugës shkëmbyem vetëm pak fjalë. Unë që isha mësuar të mbaja fjalime, më qe lidhur gjuha. Shiheshim në sy dhe shiu na rridhte çurk në fytyrë e deri në mjekër poshtë. Doja që ai udhëtim të ishte pafund dhe nuk e kuptova se si mbërritëm në Vlorë. Kur hymë në qytet, ai i tha shoferit të ndalonte pranë komitetit ekzekutiv dhe kur po ndaheshim më shtrëngoi dorën me të dy duart e tij, sikur do ma merrte për fare. Ai qe dashuria ime e parë. E para dhe e fundit.
* * *
Isha e përpirë nga tregimi i saj, sa nuk e dëgjova mbylljen, por pyeta siç pyesin fëmijët:
– Po pastaj, pastaj, ç’ndodhi?
– Pastaj, – tha ajo, duke marrë frymë thellë – ose duhej ta harronim atë ditë, ose do të na merrte lumi të dyve.
Liria fiku dritën e abazhurit, duke më thënë “natën e mirë!”.
Por mua s’më zinte gjumi. Më kishte mbetur në mendje ajo ditë me shi, ai kamion dhe ata të dy nën mushamanë ushtarake.
Kur u ktheva nga shërbimi, nëna mezi më priste. Kishte patur merak, pasi ai kishte qenë shërbimi im i parë. Por edhe unë mezi prisja të bisedoja me të për Lirinë. Ajo më dëgjoi me vëmendje, pastaj tha:
– Çudi si është jeta! Mirë thonë që mali me mal nuk piqet, por njeriu me njeriun po.
Dhe pastaj më tregoi për një nga ato ekspeditat e Lirisë nëpër fshatrat e lokalitetit të Vlorës për mirërritjen e fëmijëve. Duke folur në një mbledhje me gratë, ajo kishte rrëmbyer një foshnjë të shëndetshme, 6-muajshe, të veshur me paliçeta të shkurtra dhe e kishte ngritur lart:
– Ja si duhet të jetë fëmija ynë, – kishte thënë ajo.
– Unë, – vazhdoi ime më – dridhedha se mos atë çast ti bëje ndonjë pipi, por ti qeshje e guisje.
Nëna u ngrit dhe solli albumin tim të fëmijërisë.
– Ja shiko këtu, – tha.
Unë vështroja atë foshnje, buçko, që isha unë, me ca palaçeta me kuadrate dhe më vinte për të qeshur. Kisha shumë kohë pa e parë atë fotografi. Nuk mbahej mend. Pranë saj mamaja kishte ngjitur një fotografi tjetër, ku mua më kishin ulur në një karrike mbi një jastëk të madh dhe dy gra kishin vënë duart e tyre mbi barkun tim si për të më mbajtur ekuilibrin. Njëra qe ime më dhe tjetra ishte ajo, Liria.
E pyeta nëse dinte ndonjë gjë më shumë për historinë e Lirisë.
– Eh, ç’Liri qe ajo! Liri me halle! Ra në dashuri me atë ushtarakun. Por shoqëria e tyre ra në sy në disa shërbime që zunë të bënin bashkë. Të dy ishin kuadro të vjetër që nga lufta. Të dy i hoqën nga postet e tyre. Lirinë e hoqën nga ministria dhe e emëruan në një institut dhe mirë që mbeti dhe aq. Thoshin që e mbrojtën meritat e luftës.
– Po ai? E ndau gruan?
– Jo, për divorc as që bëhej fjalë atëherë. Në vitet ’50? Të merrte lumi! Por mjaftuan fjalët që ishin përhapur për ta marrë atë vendim. Prandaj ndonjëherë njerëzit i kanë marrë me vete ndjenjat e tyre deri në botën tjetër, – e mbylli ime më.
“Mjaftuan fjalët…”.
Më dukej e pabesueshme. Si është e mundur që kemi qenë aq të egër? – pyesja veten…

1973

Fragment nga tregimi i parë i Albana Lifschin.
Shkëputur nga libri “Takim me të papriturën”
(Kushtuar zonjës El. K.)

Të tjera nga ky autor:

Be First to Comment