fbpx Press "Enter" to skip to content

Anna KOVE: Një urë për njerëzit

Dukej sikur kisha pirë. Ecja duke u kalamendur pa përfillur rrezikun që mund të më vinte prej makinave, apo edhe atyre prej meje. Një shofer, që më kaloi fare pranë duke devijuar me shpejtësi harkun e krijuar nga marramendja dhe këmbët e mia, diç bërtiti. Më shau ndoshta, por unë nuk e kuptova mirë nga përzierja e zërit të fortë dhe frenimit të beftë. Kur u përmenda disi, nga dritarja tjetër e makinës një zë gruaje, mes pashpjegimit të zemërimit dhe keqardhjes njëkohësisht, bërtiti: “Në do t‘i japësh fund, hidhu nga ura më mirë. Jo në rrugë.”Unë isha së brendshmi gati e vdekur.
Zemra më dukej se rrihte tjetërkund dhe kraharori nuk ishte më vendmbajtësi i saj. Ishte thjesht një bosh i madh që uturinte i fikur edhe ai, njësoj rrufeshëm e tmerrësisht shpejt, si makina para meje. Fikje, pothuaj tragjike. Pothuaj fikje. Por edhe pse në këtë gjendje, nuk më kishte shkuar ndërmend të vdisja. E vetmja gjë që mendoja, ishte të mund të ringjallesha. E ja, vjen një grua, që më thotë se duhet t‘i jap fund. Më tregon madje, si dhe ku. Si ndodh që hyjnë të panjohurit kaq thellë në jetën tonë? Janë shpesh ata, që në çaste të rëndësishme, na thonë ç‘duhet të bëjmë me jetën. Ata që i kemi afër na e bëjnë atë rrëmujë. Ndaj futen rastësisht rastësorët. Si shpëtim, si zgjidhje, si ngushëllim, si tjetërsim. Si ndryshim i jetës, ndonjëherë dhe si fund i saj. Ja, mua më qëllon më e keqja e të këqijave. Më këshillojnë të vdes. Më thonë të hidhem nga ura.
Isha gati në mes të saj, duke pohuar dhe kundërshtuar me mend sipas rastit mendimet e mia. Nuk e vura re fare që shkela një lypës, banor i përhershëm i mbiurës, që mua po më kërkonte lëmoshë, ndërsa Zotit po i lutej të m‘i shtonte ditët. Por, sapo ndjeu dhimbjen në këmbën e cunguar, apo maskuar si të tillë, më mallkoi: “Vdeksh! Të marrtë lumi, më mirë!” Nuk pipëtiva fare. Ishte faji im. Në çastet që ai kishte nevojë për ndihmë prej meje, i shkaktova dhimbje. Jo vetëm që nuk e ndihmova, por…
Por ndoshta e ndihmova. Përveç fjalëve  të thëna shtirur në fillim, i dhashë mundësinë të
thotë diçka, nga ç‘vërtetë mendoi atë çast. Kjo nuk ndodh shpesh. Jo gjithmonë na e japin
mundësinë të themi atë që duam. Nevoja që kemi ndonjëherë, na detyron të fusim në lojë dhe
Zotin vetë. Ndaj dhe gjymtohemi. Gjymtimin e shesim pastaj, për të fituar sërish, ose humbur
sërish. Në këtë rast është krejt njësoj. Nuk kam faj, mendova. Me siguri dhimbja i ka kaluar. Ishte pa dashje. Mua më shkaktuan dhimbje më të madhe se kaq. Me dashje. Që nuk kalon lehtë. Që nuk kalon kurrë ndoshta. Bashkudhëtoj me dhimbjen time. Atë do të doja ta hidhja tani nga ura. Ah, sikur ta merrte vërtetë lumi. Që poshtë urës vjen era e njohur e jashtëqitjes, e cila përveç neverisë, më rrëqeth. Mendoj, se njësoj si ajo, nevojë e jashtëqitjes njerëzore, është dhe nevoja ime për të nxjerrë jashtë, për të hedhur në lumë gjithë të keqen. Pastaj njerëzit do të neveriteshin edhe prej saj, si prej duhmës së keqe të fekaleve. Jashtëqitje e njerëzve është edhe ajo. Jo poshtë urës, por brenda meje. Nuk duhet t‘i bëhem strehë, ndryshe do të qelbem vetë. Erë e qelbur. Vjen. Kohë e qelbur. Më thonë të mbytem. Të më qelbet dhe trupi. Të lë peng gjithçka në ujë të qelbur. T‘i besoj atij. Të qelbet dhe besimi. Koha dhe besimi. Besimi dhe koha. Të qelbur. Nuk dihet, kush më shumë se tjetri. Kush më shumë se unë. Të dy. Të tre. Të gjithë ne, njësoj.
Sa kohë, ura nuk i shërben aq shumë qëllimit të saj të vërtetë.
Kujt t‘i drejtohem, përveç Zotit?

Be First to Comment

    error: Content is protected !!