fbpx Press "Enter" to skip to content

Mehmet ELEZI: Nata blu e Parisit

Natën e fundit të konferencës u ktheva në hotel më herët. I papërqendruar, me pultin e televizorit në dorë, u ndala rastësisht te një emision humoristik. “E di kur nis pleqëria?”, pyeste një aktor. “Kur të filloni me dëgjue radion “Nostalgjia”.”. Ç’i ke rënë pikës, thashë. E dëgjoja me shumë kënaqësi në Gjenevë, gjatë ditëve që hapa një ekspozitë me pikturat e mia të pas nëntëdhjetës. Është radio franceze, dëgjohet edhe në Zvicrën frengjishtfolëse. Përcjell kryesisht këngë të viteve shtatëdhjetë, por edhe të një dhjetëvjeçari më pas ose më përpara. Edit Piaf, Mirej Matjë, Zhilber Beko, Aznavur, Zhak Brel, Dalida, Klod Fransua, Serzh Geinsbur e Xhein Birkin, Zho Dasë, Adamo… Muzika e rinisë sonë. Ndërronim kaseta me shoqi-shoqin, i kopjonim, i rikopjonim. Trishtoheshim kur përdridhej e kapërthurej shiriti. Për ne, një kasetë ishte pasuri. Qoftë edhe e shumëpërdorur.
Thellë-thellë, ajo që na dridh pejzat më të holla nëpër humboret e shpirtit, nuk është “Nostalgjia” për ato këngë. Është malli për moshën kur i shijonim. Për rininë që nuk vjen më. Edhe psikologët, a nuk e përcaktojnë në një farë mënyre pragun e moshës së tretë me fillimin e zhytjes në kujtimet e hershme, me kallëzimet kur ishim kështu e ashtu, domethënë kur ishim të rinj?
Shtyva me forcë perden. Pamja e Urës së Almës, Pont d’Alma, m’u përplas me rrapëllimë në fytyrë. Ja, në tunelin përfund saj dha shpirt Ledi Dajana. Këndej e andej urës rrëshqasin ujërat turbull, rëndë. Sikur errësohen, duke dëshmuar përjetësisht për bukurinë e vrarë të Uellsit. Ndodh, ç’ndodh me botën a përtejbotën e qenieve njerëzore, ujërat ruajnë ritmin e tyre.
Po malli për ty Dadë, përse m’u zgjua tashti? Është bishti i një klithme që nuk resht, për atë kohë ngjyrëplumbi, mbushur me vrasje bukurish njerëzore çdo ditë, me ngulm, heshturazi, pa bujë? Vlerësim i vetvetishëm për ty, për një brez të shuar mes trishtimit të dyfishtë me emrin vuajtje dhe zhgënjim? Megjithatë pa i mbajtur mëri jetës!
Muzikën e Perëndimit e dëgjonim vjedhurazi. Na ndizte diku një flakëz. Vinte si një fyt ajër. I jepte një dorë ëndrrës.
Muzika jote qe ndryshe, Dadë. Qe dramë tej një sipari, që ia kish zënë sytë botës. E tipit “rrihe, mos e le me qa”. E thellë deri në mosfund. Shtatzanë me të fshehta të pashqiptuara, si ky lumë që quhet Senë. Notat përbironin vetvetishëm në qenien tonë. I ndienim, siç ndienim edhe therjet e acarta të dimrit. Pa mundur të hyjmë te thelbi. Qemë të njomë shtalb, të lindur brenda asaj kohe, aty po na dilnin pendëlat. Ende dinim dhe njihnim pak, shumë pak: mbase kështu është bota?
Për muzikën e jetës tënde, e kam fjalën, Dadë. Të jetës suaj.
Në daç shenjë motnimi, si te ndjekësit e “Nostalgjisë” në Francë, në daç nderim e dhimbje, një peng i pashkarkuar, si të duash quaje, sonte, në mes të Parisit, po më zgjohet muzika jote. Ashtu siç ishte, e papërpunuar. Ujëra të nëndheshme, që vërshojnë. Gufueshëm, pa çuar fjalë po vijmë. Veç kur gurgullojnë përmbytshëm, duke shkumëzuar ndërmjet gurëve e trungjeve e zallit. Prej saj kumbon tërë qenia ime. Qenia ime u bë kishë. Brenda në të shkund pluhurin një organo. Shungullon me nota bethoveniane. Sa partitura të tilla flenë në raftet e ditëve të tua, mbështjellë me muzg të trashë, nën pëlhura merimangash?
Po e mbyll dritaren mbi Senë. E përndezur kjo natë pariziane, ngjyrëblu. Po çel këtë tjetrën. Dritaren, që bie diku mbi rrjedhën e jetës tënde. Me shpresë se mund të të rishoh, sado rrëshqitazi. Se mund të ju rishohim. Qoftë edhe prapa një lëpeje, si nëpër një ag ose nëpër një ëndërr, që pendohet e zhbëhet ende pa u hapur. Ashtu siç ishe. Ashtu siç ishit. Me të njëjtën hije dhe dekor. Pa vënë dorë kund. Larg fotoshopit, që çnjerëzon.
Duke hapur këtë dritare, takoj edhe veten, kalimthi. Herë cirripup i vocërr, që mrekullohet me nje kapelë polici, herë ky që jam sot, i dashuruar me radion “Nostalgjia”.
Motori google i kujtesës u vu në lëvizje. Po kërkon me ulurimë, www.dada.com.

2.

Ka qenë fort e bukur, thonë.
Ujvarë, që i shkon shtëpisë përreth, paskesh qenë Dada.
Në daç fiskajë, e hollë dhe e gjatë.
E tejdukshme në daç.
Në daç djalë trim si më i forti burrë i fisit!
Ja, kjo Dada e brishtë, e thyeshme, e thatë. Krejt e blertë ka qenë. Kërcell luleje, mbirë në sy të qiellit, në Rupa. Lyer me mjaltë prej krahut fërgëllues të bletës së bjeshkës.
Tash Dada jeton martesën e dytë. Ç’ndodhi me të parën? Disa gjëra do të ishte mirë mos me i kallëzue. Por nuk i mbaj dot. Helmi duhet qitë përjashta.
Kjo është Dada, ky zog i moçëm. Duket-zhduket nëpër re e ulet prapë në degë të mollës, në oborr. Ajrin pa e lënduar me këngë të trishta. Dritën pa e vrarë me laradash.

3.

Dada ka një mike. Ose thjesht të njohur e ka. Si shtagë e thatë. Dada sytë ngjyrëqielli, ajo i ka të bardhë. Aq të bardhë, sa me ta shti tutën. Kohë pas kohe pinë kafe të dyja, bëjnë çu-çu. Sybardha kthen filxhanin. Çka mund të dijë ai llum i zi, me gjithfarë figurinash? Me harta e lule, me shkronja të çatalluara, me numra kotullaç? Dada s’kallëzon kurrë çka i thotë ajo, pasi zhbiron fundin e filxhanit. E përcjell dhe del në kopsht, bën ‘për-për’ me buzë. Vazhdon kuvendin me gruan e çuditshme. Bën pyetje, jep mendime. Pse, qysh, a thua. Ajo tashmë ka ikur, kush e di ku është.
Shtëpiza e Dadës ndjek me sy atë ikje të përhimtë.
Shtëpiza e Dadës fle në brinjë mbi kroin e qytetit. Mbi të nis shpati i gjelbër. Shpatullgjerë, kryet mbështetur te gjunjtë e qiellit. Kroi lëshohet me turr fëmije prej pyllit me gështenja. Tre currila ujë të lehtë e të ftohtë nëpër qyngje metali, sa një fyell secili. Një fnyt, qemer betoni, i lakuar sipër, kaptell i bardhë djepi. Dhe në mes, mbi tri gurrat, një frengji e madhe. Aty lënë sapunin gjindja kur lajnë duart. Lënë strajcën me copën e bukës fshatarët, kur pushojnë pas sorollatjeve nëpër zyra a te spitali. Vjeshta le ndonjë gjethe të lagur. Te kroi lan sytë Dada. Te kroi mbush ujë, me gjym llamarine. Nuk ma le mua. Është i rëndë për ty, kur të rritesh i ndihmon Dadës. E ke të njomë ashtin. Je ende shtalb, të paste Dada.
Kësaj here gruaja me sy të bardhë është e paqartë. Dhe e pamëshirshme. Shoh diçka që s’e kam parë kurrë, moj Bjeshkë. Një send për çudë më del. Herë më ngjan si lule e herë si zog, herë si gropë e nxirë, s’i duket fundi. Ti e ke marrë këtë send në parzëm, nuk e lëshon, e shtrëngon fort. Po po, diçka si lule a diçka si vorr, ti hyn e del me të në kraharor. Më shumë del, se sa hyn. Në qoftë gropë e nxirë, vorrin të tërë me vete e kemi, i thotë Dada. Sa lejmë e biem në lesh të deles, ai pret i hapur për gjithkëndin, qoftë zot i shtatë mbretërive a skamnor i shtatë rrugëve. Gruaja me sy të bardhë rrotullon kupën e vogël, të porcelantë, me llum të zi. Kësaj here është ndryshe, moj Bjeshkë, thotë. Ty të shoh në çojë, me rraqet mbledhur. E me një send në parzëm. Duket herë si lule e herë si zog e herë si vorr. Qyqja moj, Dadës i fektojnë vëllezërit nëpër mend. Nuk janë vëllëzërit, e qetëson gruaja me sy të bardhë. Është lule a vorr a zog nuk e di, por send i sotshëm nuk është. Jo, s’është gjë e tashme, është diçka e hershme, e kaditshme. Nuk po të marr vesh, thotë Dada, qysh s’u ndaka vorri me lulen e me zogun, çka i afron ata, s’kanë kurrgjë të përbashkët. Në këtë botë gjithçka është e ndryshme dhe gjithçka e ngjashme, shqipton ftohtësisht gruaja me sy të bardhë.
Dada çohet e çartur në fytyrë.
Tërë atë paradite del e hyn te dhitë, duke folur vetmeveti. Edhe në kopsht, edhe te kroi, ku lan fytyrën ashtu kot, për të disatën herë. Ndalet, kuvendon, herë me zë, herë pa zë. Zgjidh mafezin, e lidh prapë. Ajo grua di e nuk di, por kësaj herë s’ka folur kot, i thotë ndeshtrasha.

4.

Ç’u bë Dada, ku treti Dada? Se nga më humbi, se nga m’u zhduk. E thithi pas vetes gruaja sybardhë, me ato fjalë pa lidhje? Dhe aq të përçudshme. Si i sajoi ashtu, qysh ia zuri goja me i shqiptue? Ndoshta ka folur përçart. Ka qenë me zjarmi, pa e kuptuar as vetë.
S’paska humbur Dada. Qenka ndarë trizash. Prej shtatit të saj të hajthëm kanë dalë edhe dy të tjera. Janë bërë tri Dada.
Njëra këtu me mua. Shtron sofrën e vogël skaj zjarrit. Ka nisë me u ftohë, të pastë Dada. Në Shkëlzen ka rënë borë, janë zbardhur Bigat e Gashit, i vure re në natje? Prit, ta kthej bukën edhe një herë në anën tjetër, nuk është rreshkur mirë. Ma mbush tasin e alumintë me qumësht, harron se sapo më ka vënë pranë një gotë të trashë, me vegë, si kriko birre. U bë ftohtë, thotë prapë, afroji duart te zjarri, hë, qashtu. Sytë i ka me një dritë të humbur, jo të kthjellët, siç i ka prore. Kjo nuk është Dada e plotë. Një pjesë e saj mungon. Dy pjesë të saj mungojnë, ndoshta më shumë se dy. Secila pjesë është bërë Dadë më vete. Janë shpërndarë, gjithsecila në hesap të vet.
Qe, tjetra Dadë paska dalë në kopsht. Këqyr mollën e verdhë, për të cilën është mburrur qysh kur e ka mbjellë. Është farë shteti kjo, nuk është e vendit, i bën kokrrat e lulsa, domethënë të verdha, nuk i bën të kuqe, as me vjuzhga. Kanë erë të mirë, ua ndien erëmirën në rremb? Veç nuk është e rrnueshme. Nuk duron, kallnorin nuk e pret, shenjet e kalbet. Duhet me e hangër deri për mot të ri. Nuk është si mollët e vendit, ato qëndrojnë rrotull motmotit, plot lëng, kërcasin në gojë.
Zërin s’e ka të natyrshëm, e ka të terur, pa njomështi, i del si me detyrim. Se çka thotë veç për veten. E ndërpret kuvendin për mollën. Si tha ajo, diçka si zog a si vorr a si lule, ti e mban në kraharor? Përmend prapë vëllezërit. Të madhin, të mesmin dhe të voglin. Dy të tjerët nuk janë më. Mos o Zot, merrmë mua me krejt çka kam, ata mos m’i prek, pa ta çka më duhet të gjallët. Fëmijë s’kam, ata janë balli dhe kulmi i kullës. Robtë e tyre ruajmi Zot. Zë në gojë emrin e vëllait të vogël, është i sëmurë, është me tuberkoloz eshtrash. Qysh kur ka qenë partizan, deri atje, qysh e ka emrin. Tash e kanë qitë edhe prej partie, e përjashtuan, nuk di ç’patën me të, ai i ka lënë eshtrat deri atje, qysh e ka emrin, po, në Bishegrad. Jo Bishegrad, Dadë, Vishegrad. Bishegrad, pse, qysh kujtove ti? Ata luftonin atje, ndiqnin bishën. Është i sëmurë ai, por zemrën e ka të fortë. Po ky?, përmend emrin e të madhit. Jetë pa fat i ngrati, eh. I mbetën fëmijët jetimë, vajza ende në gji. Kur mbeti pa nënë, i ka dhënë gji nana jote, more bir, më kthehet, e ka rritë si binjake me tënd vëlla, ti s’ke pasë lerë ende. Dhe s’i pushon kurrë shtati. Nuk di pse të mesmin e le të fundit fare. I mesmi është im atë. Ruaje Zot, lutet, është aq i ndershëm e i drejtë. Sa t’i rriten djemtë, të paktën. Të gëzohet me i pa burra. T’i martojë. T’u gëzohet fëmijëve të tyre. Të.
E hutuar, pip në mjedis të kopshtit. I jep shtatit në një krah, pastaj në tjetrin. E çojnë këmbët kah hardhitë. Është rrush me erë, bëhet i ëmbël dhe s’i bie dergja kurrë. S’ka nevojë me e spërkatë, bio e shkuar bio. Kjo farë ka ardhur prej Amerike, rrush aremikan. Jo aremikan, Dadë, amerikan. Pse, qysh i thashë, a nuk i thashë edhe unë si ti, aremikan? Vështron kalaveshët e mëdhenj, fletët janë lulsuar, janë zverdhur, ata varur në degë. Si maçorrë të zinj, thotë, e sheh sa të shëndoshë janë? Të mbushur, kokërrmëdhenj, të rrastë. I kontrollon një për një, duke i prekur me bulat e gishtave. Njërit i fryn, ka parë ndonjë merimangë. Pse nuk po vjen, Dadë? Shkove me këputë një vesh rrush për mua, po harron me u kthye. Një fletë rrushi i kapërthuret në qafëz të setrës. Atje, krye kopshtit, edhe Dada duket si ajo fletëz e venitur. Vetëm ngjyrën e ka ndryshe. Dada nuk zverdhet. Bëhet e bardhë, fytyrë e lyer me gëlqere. Fytyrë e gdhendur në borë të vjetër, të ngrirë, një mijë vjet pa u shkrirë në lugje.
As kjo që po hutohet te hardhia nuk është Dada e plotë. Është kataruli i saj, një e katërta, çereku.
Dada e kopshtit harron me e pru rrushin. Si nuk po ia kujton kjo Dada tjetër, që po merret më bukën time?
Te konaku i dhive lëviz Dada e tretë. Ngjitur me kuzhinën, me ndarjen e zjarrit. Po u kallëzon diçka dhive. Ndonjë histori kur kulla kishte treqind copë si ato, sjepët me brirë kaçadre, si dre? Jo, thjesht i përkëdhel, i miklon, u flet fjalë dashurie. Prapë nuk është zëri i saj. Nuk është ai tingëllim i lëngët, që piplon ëmbëlsisht me sytha nëpër ajër. Prapë përmend vëllain e vogël. Pastaj të madhin. Tim atë. Nipin. Djali i… Ruajna Zot, djemtë janë të rinj. Mee-ee, ia bën dhia e kuqe, nuk po më përfill. Dada e tretë vazhdon me folë me dhinë e kuqe. Jo, nuk e ka me dhinë. E ka me veten a ku me e ditë me kë. Mee-ee.
Dada e parë po shprush zjarrin, para fytyrës sime. E rreshku mirë bukën, e pruri djathin, që e pati harruar.
E dyta është kthyer prapë te hardhitë. Po merret me një maçorr të madh të zi, varur në degë. Me një kalavesh që i paska kokrrat sa kumbullat. Rreket me e këputë, pa iu shkapërderdhur kokrrat. Me e sjellë ashtu të madh, të rëndë, me kërcitë krrup në sofër. E këput me një brisk xhepi, të lidhur në tojë.
E treta fërkon qafën e dhisë shytë.
E kat…, ja ku qenka edhe një Dadë e katërt. Te dera e oborrit. Kah mbyll derën e jashtme. Udha e mbarë, i thotë gruas me sy krejt të bardhë, që sapo doli prej aty. Që doli pasi pinë kafe. Gruaja me sy krejt të bardhë kthen prapë përmbys filxhanin aty te dera, në rrugë, e rrotullon përpara fytyrës ngultazi, fort e përqendruar. Më ngjan po rrotullohen sytë e asaj dhe jo ai filxhan i tutshëm. Po, po, pikërisht bebëzat e saj sillen e pështillen. Duke u çatalluar. Dada ia ka ngulur sytë pishím.
Ju thashë se edhe gruaja me filxhan është e hollë dhe e tretur si Dada? Por sytë i ka tjetërqysh. Dada i ka të çelët, diçka midis ngjyrës së qiellit e të liqenit në verë. Domethënë pak të qielltë e pak të liqentë, pak të kaltër e pak të gjelbër. Kjo gruaja i ka të bardhë, të turbullt. Edhe tashti, që po rrotullon filxhanin matanë gardhit te dera e jashtme, e vërej ngjyrën e tyre pa ngjyrë. Më tutin. E kam shumë íri kur e gjej a kur më gjen këtu. Ani pse Dada pi kafe me të. Dhe flasin e flasin, duke ndërprerë shoqja-shoqen. Flasin më shumë për të vdekurit, se për të gjallët. Emrat e tyre i shqiptojnë nëpër pasthirrma. Lahen nëpër ujvara pasthirrmash e ikin si zogj. Fjalët e gruas, disa prej tyre i lëshon nëpër buzë me fishkëllimë, më futin në një botë të errët, në një askund pa qiell fare, mbushur me terr dhe zbrazëtirë që thith. Ajo grua më do, megjithatë, ma shkon dorën mbi flokë. Jam i lumtur, që nuk më puth kurrë. Dhe nuk më bën pyetje kurrë. As për shkollën, as për lodrat, as për librat. Pyetjet do të më detyronin me u përballë me ata sytë të frigueshëm, si mjegull e bërë duq. Si pusa, ku kanë derdhur një thes miell a një fuçi gëlqere.
Dada e katërt po e përcjell te shtegu i oborrit. Ajo largohet bashkë me sytë e saj, që rrotullohen përreth filxhanit me llum të zi në fund. Pse thashë unë, nuk do me thanë se bëhet patjetër, thotë gruaja. Unë vetëm kallëzoj çka del në filxhan, por filxhani është si syri, qëllon që turbullohet, edhe syri të rren ndonjëherë. Po, po, ia kthen Dada e katërt. Kur kallëzon të mira, ndodh me harrue filxhani e mos me i dalë fjala. Kur kallëzon të liga, hë, zor harron filxhani. Ruajna Zot, mos u baftë çka tutet tutësi! Dada e katërt flet, ndërsa gruaja ka kaluar matanë kroit të qytetit. A thua i ka marrë me vete sytë e bardhë apo i ka lënë diku aty, prit kur të më dalin puf prej mbas gardhit, qe ku jemi? E shoh si zvogëlohet shpina e saj. Qysh the, qysh the?, kujtohet prapë Dada. Të shoh me një strajcë të varur në kraharor. Nuk di ç’ka në të. Filxhani më thotë është lule, është vorr i mbyllur në strajcë, është zog i brishtë. Mirë lulja dhe zogu, po vorri si mund të rrijë vjerrë në strajcë? He pra, edhe unë pyeta veten, thotë gruaja, që tashmë ia ka dhënë matanë, te kthesa e udhës, hija e saj hollake po tretet ndërmjet blirëve të lulishtes. Por filxhani e kallëzon ashtu. Filxhani filxhan është, edhe gabon. Po, edhe gabon, thotë Dada e katërt, duke e mbyllur derën e oborrit.
Ndërkohë Dada e tretë ma ka lëshuar në prehër maçorrin e zi të rrushit, një kalavesh të thukët, më të rëndë se cakulli im me libra. E Dada tjetër po u jep diçka dhive, i fërkon e i lajkaton. E Dada, e sata është kjo, ndoshta e para fare, më thotë afroju edhe pak zjarrit, hë, ashtu. Se kur ha bukë me kos fillon me nirthtë, të kap të ftohtit (harron se më ka prurë qumësht të ngrohtë, jo kos). Sa të vijë Shën-Kolli, e pres një dhi për dimër. E ter mishin mbi zjarr e të jep Dada çdo ditë nga një rrype mish të thatë. Në dimër nuk të qes bukë me kos. Kosi në dimër t’i çon ethet. Kur ha mish, nuk pyet për borë as për ngricë. Mishi bëhet mish, të rrit.
Ti grua me sy të bardhë, si kos i hollë i tharbët, i trazuar me ujë, mjaft më me atë dreq filxhani te dera e jashtme. Shko tashti, lere Dadën të kthehet, të hyjë brenda. Të bashkohet rishtazi e të shkrihet me tri të tjerat dhe unë të kem përpara vetëm një Dadë. Të plotë, të dashur. Që ngroh vendin me praninë e saj. U ngine, më pyet kjo Dada te zjarri, do edhe një pjatë kos? Të bëftë mirë, haje rrushin tashti. Vjeshta e trash tamblin dhe e ëmbëlson rrushin, mjaltë është bërë, qe. Ma shti një kokërr në gojë.
Dada që piu kafe me gruan me sy të bardhë vazhdon me blue me mend e me fjalë. Si mund të marr krahaqafë në cakull… atë… qysh the moj, qysh the? I thërret në emër gruas.
Bota shpeshherë më duket e pakuptueshme. E turbullt, e muzgët. Prandaj e ndiej Dadën kah ofshan hej, dynja e zezë, dynja e shkretë, dynja e rreshkatueme! Çka do me thanë dynja e rreshkatueme?, pyes. Gjelë Bibanja me hundë të madhe e zë të trashë burri çon lart duart me brumë dhe më këqyr nën vetullat e trasha. Mos u merr me fjalë plakash more djalë, ti je i vogël, ti do të rritesh. Këshilla që jep pa më sqaruar, ma ndez kërshërinë më keq. Dynja e rreshkatueme do të thotë botë që ta than buzën, ta bën rreshkë. Çka po më këqyr si hut, prapë nuk po e merr vesh? Të thashë, nuk janë fjalë për ty. Jetë që ta than e ta plas buzën, pra, i mëshon zërit, duke fshirë buzët pavetëdijshëm me mëngë. Po tash e kuptove? Ku di ti, cirripup sa grima, çka do me thanë me ta plasë buzën. Shko ha pshesh qaty, se po ta hanë macet. Dhe mos bëj kaq shumë pyetje, se sheh ëndërra të liga.

5.

Cila nga katër Dadat ka me e bartë cakullin e tutshëm, që iu zbif gruas së filxhanit? Dada që e përcolli te dera e jashtme gruan me sy të bardhë? Jo, as ajo jo. Sa Dadash je ti, Dadë?
Është një Dadë tjetër ajo që ka me e bartë cakullin e rëndë në qafë. Cakullin e paftillueshëm. Si e vuri re në fund të filxhanit ajo gruaja me sy të shuar shtatoresh të rrëzuara, të verbuara, dy mijë vjet nën dhé? Ajo merr e jep nuk di me kë. Me ç’botë të përtejme. Edhe filxhani që këqyr është me dhé në fund. Me llum të zi si dhé.
Është një Dadë tjetër, që do të mbajë cakullin ndeshzi kraheqafë. Është Dada e katërdhjetë muzgjeve.
Ose e katërdhjetë netëve.
Që ndenji aty, te dyzeta, nuk i bëri dyzet e një. Sa u rrumbullakua ky numër, tha ndal, mjaft. Nuk shkoj kurrë më, nuk. Nuk!
Dhe ashtu bëri, nuk shkoi kurrë më!
Ku nuk shkoi kurrë më Dada?
Dyzet netë të frigueshme, të merueshme. Të tejjetshme, o Zot!
Dada vetë s’i tregon. Nuk do me ua hidhësue të tjerëve shijen e jetës. Ajo e do fort jetën, edhe jetën e të tjerëve. Edhe kur jeta nuk është fort dashamirëse me të. E rrok për qafe jetën, e përthekon. E shtrëngon e nuk e lëshon.
Do ta merrni vesh pak më vonë punën e asaj dyzetës.
Pak më vonë do t’ju dëftoj ku nuk shkoi kurrë më Dada.
Më mirë pak më vonë.
Tashti nuk më bën zemra. Do ta kuptoni vetë pse.

Fragment nga romani “Gruaja me dy zile”