fbpx Press "Enter" to skip to content

Flutura AÇKA: Cikël poetik (Roja i dritës)

Stacioni i vetmisë

Të mos ndalojmë te ky stacion,
të çon në humbëtirë,
ku shiu është rrebesh i sertë,
dhe dielli shpesh bie zheg të përzhimë,
ky është planet i ftohtë, ku
ca shtriga me oi-të në buzë presin,
si vajtojca, edhe pa pagesë,
vajin ta zenë,
thjesht prej huqit të të qarit,
se u pëlqen të ulërijnë.
Pikur në t’zeza,
hije të marra hua nga kushedi ç’truall,
n’barkun e tyre ziejnë veç lëngje,
për t’retinave lot.
Ka stacione të tjera tutje,
është rrugë e gjatë, më e gjatë, shumë e gjatë,
lër radhë për të tjerë,
që kanë më nxit, që bluajnë duf,
luten të zbresin, të bërë def,
që ankohen se kanë nevojë të shkojnë,
që shojet u janë brejtur dhe zemra s’u mban,
nga lodhja dhe izolimi,
nga ploja e trupit që i grin,
trupitja, nga ky i gjati udhëtim,
edhe pse kanë histori të bukura,
jetë plot lavdi,
heronj fiksionesh e sfidues realë,
janë të rremë,
roja të t’shpirtit trillim.
Mos i dëgjo, Uliksi im,
sirenat që po të joshin me trëndafila parajse,
timpanin ta shpojnë,
tërfili i blertë i shpresës,
ende nuk është tharë në lëndinën e zemrës,
i gjallë, sikur u mboll ditën e parë.
Ato xhinde atje jashtë po bëjnë zhurmë,
në holl eko e zërit të tyre,
muret i shpon, qelqet trand,
kur është mjaft, është mjaft, po thonë,
dhe po të shtyjnë tek zbresin,
në vagonin e populluar nga qeniet,
që një stacion tjetër presin.
Mos humb mes tyre, ngatërruar dyerve,
trafikut mizor që thur humbja.
Ja një fishkëllimë,
konduktori meit që shfaqet si nga hiçi,
vë komandë, limfën e ngrin,
bëhuni gati, thotë,
ruhuni nga tuneli i skëterrës,
nga stacioni ku zbritet në vetmi.
Të mbaj dorën,
ashtu shtrënguar të del gjumi,
a të trembi ëndrrra,
a u zgjove, pafajësi?

Amsterdam, 17 janar 2018

Dromcë antimundimi

Në tregtoren me emrin jetë,
hyjnë e dalin tani pasiguritë.
Fantoma të flurta,
xhepazbrazur nga udha e gjatë,
këqyrin vitrinat,
e dhezin ndër drita aortat,
e qytetit metaforik të dëshpërimit.
Tani,
tepria shterpe fermentohet qilareve,
të pamjaftueshme për antimundimin.

Ç’shije paska dhimbja e shkëlqimit të ftohtë!

Ah,
fantazma të mjera ngjyrë uji,
helmuar nga gjaku i zhbërë,
enden kthinave të akullta,
ashtu zvarrë,
në kërkim të zgëqin ku të topiten,
zjarrit imagjinar.

Humbja,
në eshtra e kapilarë veç ulërin,
e vikat si era,
nëpër brendësinë.

Pezuli dridhet,
kanatet përplasen,
nga zemërimi i ajrit çatrafilohen qelqet,
ca mentesha shkulur,
anojnë t’strehës flegër.

Të ndreqet duhet,
kur të bjerë stuhia,
nëse do të bjerë ndonjëherë,
ky sulm i egër,

Utrecht, 10 prill 2018

Dritë-hija

Fusha është kthyer në ligatinë lëngate,
pemët, në roje të heshtura buzë pikëllimit,
n’sheshtinë shpesh shkoklohen re,
sa herë dënes, hapësina.

Mes erës,
ajrit që s’di ku ka me shku,
prej ciklonit mental,
zbrazëtinë e kafkës të mbushë,
përgjon ditë-hija,
dhe qesh me torturat shpirtnore,
me malcimin mizor,
që sa shpesh, sa shpesh,
ankoka njerëzia.

Lermëni të qetë, thotë,
në planetin tim të përkortë,
për këtu,
higjienë i bëni shpirtit,
sepse as frymën, as emrin tuaj,
nuk e sillni dot.

22 maj 2018

(Shkëputur nga vëllimi “Roja i dritës”, Skanderbeg Books, 2018)