Press "Enter" to skip to content

Albana M. LIFSCHIN: Gracka e dhimbjes

Kishte gjithë mëngjesin që vërtitej nëpër shtëpi sa në një dhomë në tjetrën, me një shqetësim që s’e linte të përqëndrohej në asgjë. I dukej vetja si ajo flutura e plagosur që përplasej nga muri në mur duke u përpjekur të mos binte poshtë.
Mbarte një merak të madh që nga mbrëmja që s’e kishte lënë të flinte.
Kishin folur pak pasi ai kishte dalë nga spitali ku kishte vajtur për të bëra disa testime të reja. “Qe i rëndë dhe vazhdoi dy orë, kishte thënë,- ndihem i këputur, por s’kam ç’të bëj duhet të kthehem përsëri në punë “.
Ajo kishte vënë në vend receptorin duke lëshuar një psherëtimë të thellë. Nëse ky njeri kthehet përsëri në punë sot, në mes kësaj dëbore e këtij të ftohti, nesër do të gdhihet i sëmurë.
Kishte kohë që ndjente një lidhje të fortë shpirtërore me atë njeri. I qe bërë papritur shok, mik e gjithçka që asaj i kishte munguar në vite. Mendimi se mund ta humbiste një ditë e tmerronte. Dita mbaronte shpejt, ndërsa nata vinte me ëndrra të frikshme. Ecte nëpër ca tunele të errët ku nuk hynte as edhe një rreze drite. Nga pas e thërrisnin zëra për t’u kthyer, klithje që e paralajmëronin se po martohej me vdekjen… Ajo trembej, kthente kokën, por pastaj mbyllte veshët e vraponte përpara në errësirë duke shkelur mbi pellgje lluce. Në tunel mbi kokën e saj fluturonin duke përplasur krahët korba.
Mëngjeseve hapte sytë me mendimin që kishte vënë kryet në gjoksin e tij dhe i gjithë ai makth nate tretej.
Qenë ulur në kafenenë e tymosur. Ndjente se si tensioni i kafshonte zemrën por kafen e përnatshme s’e ndante kurrë. Kafen dhe cigaren. Ajo vështronte fytyrëne tij të hequr, dëgjonte kollitjen e tij e i kujtohej ajo antireklama e duhanit ku tymi merrte formën e një gjarpëri e sulmonte mushkëritë dhe zemrën.
-Mos më shiko ashtu, se e shijoj shumë dreqin. E shijoj vërtet, thoshte ai ndërkohë që cigarja i digjej midis dy gishtrinjve.
-Këtë kam.. Këtë edhe ty, që më hiqni mërzinë.
Kirurgu i kishte sugjeruar t’i nënshtrohej një operacioni që s’duhej shtyrë pasi empfozima kishte avancuar shumë. Ajo se kishte dëgjuar ndonjëherë ketë term mjeksor. Nuk arrinte të kuptonte se si mund të digjeshin mushkëritë ashtu. Gjyshi i saj e kishte pirë duhanin gjithë jetën e tij dhe vdiq pas të nëntëdhjetave, por jo nga mushkëritë. Ajo vështronte fytyrën e tij të bardhë, flokët bjond, dhe fijet e para të hirta të mpleksura me ta, që çuditërisht s’i kishte vënë re më parë.
– Nëse operohem tani, më jep garanci doktor? E kishte pyetur ai duke e vështruar në sy.
-Ëëë…, kishte nisur përgjigjen bluza e bardhë, por ai e kishte ndërprerë me një lëvizje të dorës.
-E kuptoj doktor. Po të kaloj përtej atij korridori, nuk di në dal s’andejmi me këmbët e mia.
Ai qe brenga e saj. Pse e kishte njohur këtë njeri? Që të vuante? Kishte patur nevojë për dashuri, por dashuria nuk erdhi vetëm. Për dore kishte dhimbjen.
-E do këtë djalë? e kishte pyetur e emta.
– Po.
– Po pse nuk je e lumtur atëhere? Dashuria mendohet t’i bëjë të lumtur njerëzit
– Ka probleme, tha ajo duke e kapur veten të thoshte pikërisht atë që nuk donte të thosh.
– Probleme?! Pse duhet ta nisësh jetën tënde me probleme, moj vajzë? Ke nevojë t’i bësh problemet e një tjetri të tuat? E kuptoj kur ato lindin gjatë martesës, por të martohesh me problemet e tjetrit? Kjo s’është punë e mënçur, kishte konkluduar e emta, krejt gjakftohtë sikur po jepte leksion në një auditor.
Qe penduar që foli. Iu duk sikur e tradhëtoi të dashurin e saj, por
s’kishte mundur t’i ikte dot grackës së dhimbjes.
Ishin tërhequr drejt njëri tjetrit si dy copa magneti e s’ndaheshin dot.
Flisnin e flisnin pa kuptuar si iknin minutat, orët… Askënd s’kishte dashuruar si atë. Askush s’e kishte përkëdhelur si ai. Ajo në duart e tij qe si një kukull me butona. Fëmija shtyp butonin dhe kuklla përgjigjet pikërisht siç do ai.
-Ç’farë po bën tani?
…po të puth ty.
– Ku?
– Tek gusha.
– Po pastaj?
– Tek faqja.
– Tjetër?
– Tek balli, sytë…
– Tjetër? Tjetër, ku?
– Tek buzët! thoshte ajo duke mënjanuar kokën, ashtu siç bën një çupëlinë e përkëdhelur që i kanë mësuar përmendësh një vjershë dhe e duartrokasin pasi ka mbaruar se recituari.
Qe një lojë që u jepte kënaqesi të madhe të dyve.
– Shpirti im… Pëshpëriste ai më së fundi dhe heshte. Heshte edhe ajo. Vinte gjithnjë një moment kur fjalët e thëna përcilleshin nën lëkurë, në ndjenja.
Në një mëngjes të tillë dashurie kishte rënë celulari i saj. Në ekranin e vogël qe shfaqur një numër i panjohur.
– Nuk e njoh këtë numër, nuk e njoh, nuk e marr,- kishte thënë ajo e pakënaqur që ai telefon i panjohur i kishte ndërprerë bisedën me të dashurin
– Merre, merre, e këshilloi ai. Ajo ngriti receptorin.
Një zë gruaje me theks rus e solli në vete. Qe doktoresha tek e cila kishte qenë një javë më parë për një vizitë rutinë. I kërkonte të vinte të përsëriste testin. Përse?
-Ka dalë pozitiv. Apo dyshohet për pozitiv
-Pozitiv? Për çfarë? Nuk kuptoj.
Doktoresha qetësisht i spjegoi që trupi i saj mbarte qeliza kanceroze me predispozicion për t’u përhapur. Gjithsesi një testim i dytë për siguri, do të qe i nevojshëm. Qëndro në telefon të lutem, sekretarja do të të japë ditën e vizitës tjetër.
-OK, tha ajo që në të kundërtën krejt e hutuar kishte mbyllur celularin.
-Ç’farë testi qe pozitiv?
-Asgjë, ndonjë budallëk me brirë. As nuk e di fare se ç’më tha. Nuk ka se si.
-Edhe ti?!! Sa mirë i paskemi punët, o shpirt! Kishte thënë ai duke nxjerrë paketën e cigares.
* * *
Atë mëngjes qe lëshuar në kolltukun e saj, e këputur, e prerë. Nga dritarja përballë dukeshin degët e pemëve qe vjeshta po i zhvishte dalëngadalë.
Çuditërisht një gjethe e madhe ishte ngjitur pas xhamit të dritares. Qe në formën e një zemre me ngjyrë floriri. Kishte patur shi me erë gjithë natën dhe gjethja qe përplasur në dritaren e saj e kishte mbetur aty. Iu kujtua gjethja e O’Henrit. Gjethja e jetës ishte ende atje. Jo e gjelbër, por e verdhë. Në momentin që xhami i dritares do të thahej, ajo do të binte mbi parvaz pa jetë.
I qe lutur Zotit të mos ia merrte njerëzit e dashur. Të merrte më mirë, atë vetë. Dhe i u duk se Zoti e kishte dëgjuar. Jetojmë sikur s’ka vdekje, sikur s’ka patur kurrë, sikur s’do të ketë kurrë, sa kohë që ajo s’ka të bëjë me ne. Dhe kur afrohet… O Zot ç’farë mendoj kështu? Zgjati dorën tek filxhani i kafesë. Celulari vazhdonte të binte e ajo ishte ende në një pus të thellë. Kishte harruar që ishte koha që e telefononte ai.
-Si je sot?
– Mirë.
-U vonove, prandaj pyes.
-Ah … në fakt sapo dola nga dushi.
– O.K. shpirt, vishu se mos ftohesh se të marr më vonë.
Ajo buzëqeshi e mbështeti receptorin në faqe. Me një ndjenjë hareje në shpirt. Iu afrua dritares dhe mbështeti ballin mbi të. Iu bë se pa buzët e tij t’i afroheshin buzëve të saja. Mbylli sytë.
“Shpirti im, erdhe?
Mendimi i një testimi të dytë për një sëmundje fatale kishte humbur kuptimin.

Nga përmbledhja me tregime “Magjia e një zëri.”.